รัฐบัญญัติของสาธารณรัฐเกาหลีว่าด้วยการป้องกันการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมและการคุ้มครองความลับทางการค้า | คำพิพากษาเกี่ยวกับเจตนาและวัตถุประสงค์ในการฝ่าฝืนรัฐบัญญัติดังกล่าว

บุคคลที่เกี่ยวข้องกับคดี

จำเลยที่ 1 (ต่อไปนี้เรียกว่า A) : พนักงานของบริษัทผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้ผลิตกาว

จำเลยที่ 2 (ต่อไปนี้เรียกว่า B) : ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยเทคโนโลยีของธุรกิจผลิตเรซินสำหรับหมึก

จำเลยที่ 3 (ต่อไปนี้เรียกว่า C) : ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยเทคโนโลยีของธุรกิจผลิตและจำหน่ายสารยึดเกาะ NC และกาว

จำเลยที่ 4 (ต่อไปนี้เรียกว่า D) : บริษัทผลิตและจำหน่ายสารยึดเกาะ NC และกาว

ลำดับเหตุการณ์ในคดี

1) ระหว่างที่ A ทำงานให้บริษัทผู้เสียหาย A ใช้กล้องโทรศัพท์มือถือถ่ายภาพเอกสารชั่งตวงวัตถุดิบและคำสั่งการผลิตซึ่งระบุวิธีผลิตสินค้าที่บริษัทผู้เสียหายจัดการในฐานะความลับทางการค้า

2) ต่อมา A เข้าทำงานในบริษัทที่ B ทำงานอยู่ เมื่อ B ทราบว่า A ได้ถ่ายภาพความลับทางการค้าไว้ จึงสั่งให้ A ใช้คำสั่งการผลิตที่ถ่ายภาพไว้เพื่อผลิตสินค้าต้นแบบ

3) ต่อมา A เข้าทำงานในบริษัท D

4) C ซึ่งทำงานอยู่ในบริษัท D ทราบว่า A ได้ถ่ายภาพความลับทางการค้าไว้ และประสงค์จะใช้ข้อมูลดังกล่าวผลิตสินค้าต้นแบบ จึงสั่งให้ A ผลิตสินค้า

อย่างไรก็ตาม ศาลฎีกาแห่งสาธารณรัฐเกาหลีเห็นว่าไม่อาจยอมรับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ได้ จึงเพิกถอนคำพิพากษาและส่งคดีกลับไปยังศาลแขวงแทจอนเพื่อพิจารณาใหม่

◈ บริษัทผู้เสียหายได้ระบุชื่อของวัตถุดิบแต่ละชนิดที่จำเป็นต่อการผลิตสินค้า ปริมาณและสัดส่วนของวัตถุดิบที่ใช้ คำสั่งเกี่ยวกับกระบวนการผลิต และข้อควรระวัง โดยไม่เคยเปิดเผยข้อมูลดังกล่าวแก่บุคคลทั่วไปโดยไม่จำกัดจำนวน

นอกจากนี้ บริษัทผู้เสียหายยังประกาศห้ามทำสำเนาหรือถ่ายภาพข้อมูลทางเทคนิคระดับสูง และแม้ A จะเคยยื่นข้อตกลงรักษาความลับแล้ว แต่ A ยังถ่ายภาพวิธีการผลิตดังกล่าวไว้รวม 8 ครั้งและเก็บรักษาไว้

→ A ย่อมตระหนักอย่างน้อยโดยเล็งเห็นความเป็นไปได้ว่าไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้หรือเปิดเผยวิธีการผลิตดังกล่าวแม้ภายหลังออกจากงานแล้ว

◈ B และ C สั่งให้นำวิธีการผลิตดังกล่าวมาใช้ทดลองผลิตสินค้า

→ B ได้รับสำเนาวิธีการผลิตจาก A และ B กับ C ต่างใช้วิธีการผลิตดังกล่าวในคดีนี้ จึงถือได้ว่าทั้งสองได้มาซึ่งความลับทางการค้า

◈ C มอบสินค้าให้แก่บริษัทอื่นโดยกล่าวว่า ‘บริษัท D ก็มีสินค้าที่มีประสิทธิภาพเทียบเท่าสินค้าของบริษัทผู้เสียหาย’

→ มีเหตุผลอย่างมากที่จะเห็นได้ว่า D ซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจในตลาดประเภทเดียวกันและอาจอยู่ในฐานะคู่แข่งกับบริษัทผู้เสียหาย ตระหนักโดยเล็งเห็นความเป็นไปได้ว่าไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้หรือได้มาซึ่งความลับทางการค้าดังกล่าวโดยไม่ได้รับความยินยอม

ศาลฎีกาแห่งสาธารณรัฐเกาหลีจึงวินิจฉัยว่าคำพิพากษาที่ให้ A พ้นผิดในส่วน ‘การฝ่าฝืนรัฐบัญญัติเดิมของสาธารณรัฐเกาหลีว่าด้วยการป้องกันการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมและการคุ้มครองความลับทางการค้า เนื่องจากการใช้และเปิดเผยความลับทางการค้า’ ตลอดจนคำวินิจฉัยให้ B, C และ D พ้นผิด มีข้อผิดพลาดในการตีความข้อกฎหมายและมิได้ไต่สวนข้อเท็จจริงที่จำเป็นอย่างครบถ้วนจนส่งผลต่อคำพิพากษา จึงส่งคดีกลับไปยังศาลอุทธรณ์เพื่อวินิจฉัยใหม่

คดีนี้อยู่ภายใต้บังคับของ 「รัฐบัญญัติเดิมของสาธารณรัฐเกาหลีว่าด้วยการป้องกันการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมและการคุ้มครองความลับทางการค้า」 (ฉบับก่อนแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 2019.1.8. โดยรัฐบัญญัติเลขที่ 16204) ซึ่งกำหนดให้ลงโทษ ‘ผู้ที่ได้มา ใช้ หรือเปิดเผยความลับทางการค้าดังกล่าวแก่บุคคลที่สาม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ได้มาซึ่งประโยชน์อันมิชอบหรือทำให้ผู้ครอบครองความลับทางการค้าได้รับความเสียหาย’

การได้มาซึ่งความลับทางการค้าในที่นี้อาจเกิดขึ้นได้จากการรับรู้และจดจำตัวความลับทางการค้า หรือจากการว่าจ้างบุคคลที่รู้ความลับทางการค้า อย่างไรก็ตาม หากเป็นพนักงานของผู้ครอบครองความลับทางการค้า ต้องถือว่าบุคคลนั้นได้มาซึ่งความลับทางการค้าอยู่ก่อนแล้ว การกระทำดังกล่าวจึงอาจเข้าข่ายความผิดฐานฝ่าฝืนหน้าที่ในการจัดการกิจการของผู้อื่นจนก่อให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์สินในการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายของสาธารณรัฐเกาหลี แต่ไม่ถือเป็นการได้มาซึ่งความลับทางการค้า(โปรดดูคำพิพากษาศาลฎีกาแห่งสาธารณรัฐเกาหลีลงวันที่ 2009.10.15. คดีหมายเลข 2008도9433 เป็นต้น)

นอกจากนี้ ‘เจตนาโดยเล็งเห็นผล’ ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญในความผิดเกี่ยวกับการละเมิดความลับทางการค้า แตกต่างจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงตรงที่ผู้กระทำต้องตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิดข้อเท็จจริงอันเป็นความผิด และมีเจตนาภายในที่ยอมรับความเสี่ยงว่าข้อเท็จจริงอันเป็นความผิดนั้นอาจเกิดขึ้น ในกรณีนี้ต้องอนุมาน ‘เจตนา’ จากพฤติการณ์เฉพาะ เช่น รูปแบบและสถานการณ์ของการกระทำ มิใช่อาศัยเพียงคำให้การของผู้กระทำ(โปรดดูคำพิพากษาศาลฎีกาแห่งสาธารณรัฐเกาหลีลงวันที่ 2017.1.12. คดีหมายเลข 2016도15470 เป็นต้น)