คดีเรียกร้องค่าเสียหาย | วิเคราะห์คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์แห่งสาธารณรัฐเกาหลีที่วินิจฉัยให้รับผิดเมื่อเสียงจากการก่อสร้างทำให้ปลาในฟาร์มใกล้เคียงตาย

A ได้ขอให้มีการตรวจประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญเพื่อพิสูจน์ความเสียหาย และอ้างว่าผลการตรวจประเมินแสดงให้เห็นว่าเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนจากสถานที่ก่อสร้างเกินระดับที่บุคคลทั่วไปพึงยอมรับได้และก่อให้เกิดความเสียหายแก่ฟาร์มเลี้ยงปลา

อย่างไรก็ตาม บริษัท B โต้แย้งว่าไม่อาจเชื่อถือผลการตรวจประเมินของ A ได้

ประการแรก บริษัท B ชี้ว่าในกระบวนการตรวจประเมินของ A ไม่มีการวัดเสียงใต้น้ำ และมีการวัดระดับเสียงบนแผ่นโฟมโดยไม่มีหลักเกณฑ์รองรับ

นอกจากนี้ บริษัท B อ้างว่าผู้เชี่ยวชาญลดเกณฑ์การยอมรับความเสียหายต่อปลาเพาะเลี้ยงโดยไม่มีหลักเกณฑ์ และใช้สูตรแปลงค่าที่กำหนดขึ้นเอง จึงเกิดข้อผิดพลาดในกระบวนการคำนวณเสียงใต้น้ำ บริษัท B ยังอ้างว่า ผลการตรวจวัดเพิ่มเติมที่มอบหมายให้สถาบันวิจัยทางเทคนิคดำเนินการแสดงให้เห็นว่าเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนจากการก่อสร้างไม่เกินระดับที่บุคคลทั่วไปพึงยอมรับได้ ซึ่งแตกต่างจากผลการตรวจประเมินของ A

บริษัท B ยังอ้างว่า เนื่องจากการก่อสร้างดำเนินการตามรัฐบัญญัติว่าด้วยการวางแผนและการใช้ประโยชน์ที่ดินแห่งชาติของสาธารณรัฐเกาหลี กรณีนี้จึงต้องใช้รัฐบัญญัติของสาธารณรัฐเกาหลีว่าด้วยการเวนคืนและการชดเชยที่ดิน ฯลฯ สำหรับโครงการสาธารณประโยชน์ ซึ่งต่อไปนี้เรียกว่ารัฐบัญญัติว่าด้วยการชดเชยที่ดิน และ A จึงไม่อาจเรียกร้องค่าเสียหายจากบริษัท B ได้

คณะผู้พิพากษาเห็นว่าไม่อาจปฏิเสธข้อเท็จจริงที่มีเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นจากสถานที่ก่อสร้างของบริษัท B และรับฟังตามผลการตรวจประเมินของผู้เชี่ยวชาญว่าเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนจากการก่อสร้างเกินระดับที่บุคคลทั่วไปพึงยอมรับได้และส่งผลกระทบต่อฟาร์มเลี้ยงปลา

คณะผู้พิพากษาเห็นว่าวิธีการตรวจประเมินของ A มีความเหมาะสมสำหรับการวัดเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือน ตลอดจนการพิจารณาว่าเกินระดับที่บุคคลทั่วไปพึงยอมรับได้หรือไม่ และวินิจฉัยว่าผลการตรวจประเมินที่บริษัท B ยื่นมีความเป็นกลางและความเป็นภาววิสัยไม่เพียงพอ เพราะไม่ได้ดำเนินการผ่านศาล

นอกจากนี้ ศาลวินิจฉัยว่าไม่อาจใช้รัฐบัญญัติว่าด้วยการชดเชยที่ดิน^*กับคดีนี้ได้ เนื่องจากเป็นการเรียกร้องให้ชดใช้ความเสียหายที่เกิดจากเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนซึ่งบริษัท B เป็นผู้ก่อขึ้น

*กรณีเรียกร้องค่าชดเชยความเสียหายตามรัฐบัญญัติว่าด้วยการชดเชยที่ดิน หมายถึงกรณีที่การใช้อำนาจรัฐโดยชอบด้วยกฎหมายก่อให้เกิดภาระพิเศษต่อทรัพย์สิน แต่ไม่มีการชดเชยความสูญเสียที่เกิดขึ้น

คณะผู้พิพากษารับฟังว่าการตายและการเจริญเติบโตล่าช้าของปลาในฟาร์มระหว่างช่วงก่อสร้างมีความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลกับเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนจากสถานที่ก่อสร้าง และวินิจฉัยว่าในการคำนวณความเสียหายของ A ต้อง คำนึงถึงกำไรที่สูญเสียไปจากการประกอบกิจการด้วย

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาว่าเป็นการยากที่จะคำนวณจำนวนลูกปลาที่เจริญเติบโตล่าช้าอย่างชัดเจน และยากที่จะคำนวณผลกระทบของเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนต่อการตายและการเจริญเติบโตล่าช้าอย่างแม่นยำ ศาลจึงรับรองจำนวนค่าเสียหายไว้ที่ 30% ของจำนวนเงินที่ผู้เชี่ยวชาญคำนวณตามมาตรา 202-2* แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งของสาธารณรัฐเกาหลี

นอกจากนี้ ศาลเห็นว่าการขาดประสบการณ์ของ A มีส่วนทำให้ปลาตาย เนื่องจาก A ไม่ได้ปรับสภาพแวดล้อมในการเพาะเลี้ยงระหว่างการก่อสร้างและนำพันธุ์ปลามาปล่อยเลี้ยงใหม่*เมื่อปลาตาย ศาลจึงจำกัดความรับผิดในการชดใช้ค่าเสียหายของจำเลยไว้ที่ 40% ของความเสียหายทั้งหมด

*มาตรา 202-2 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งของสาธารณรัฐเกาหลี: ในกรณีที่รับฟังได้ว่ามีความเสียหายเกิดขึ้น แต่พิสูจน์จำนวนที่แน่นอนได้ยาก ศาลอาจกำหนดจำนวนค่าเสียหายได้

*การปล่อยพันธุ์สัตว์น้ำ: การนำลูกปลาอ่อนหรือลูกหอยวัยอ่อนมายังฟาร์มเพาะเลี้ยงและเริ่มเลี้ยง